تشريف بيارين اينجا!

اوج هر صداي عاشقه، که شکستني نيست!!!

نگاه کن من چه بي پروا، چه بي پروا، به مرز قصه هاي کهنه مىتازم، نگاه کن با چه سرسختي، تو اين سرما، براي عشق، يه فصله تازه مىسازم، يه فصل پاک، يه فصل امن و بي وحشت، براي تو...

اين روزا يه حسه خيلی خوبی دارم، نميدونم علتش چيه...يه چيزی داره خيلی خوب پيش ميره، دلم خيلي روشنه، راه خيلی تاريکه اما از دور يه روشنايی ميبينم که خيلی بهم اميد ميده....

قرارمون کنار گل که سر به زير عطر توست، تو چين چين دامنی که هزارتا بغض و ميشه شست...

بهش بگم؟؟ يا نه؟؟ بهش بگم که چقدر دوستش دارم؟؟ بهش بگم که ميخوام حتی يه لحظه هم ازم دور نباشه؟؟ بهش بگم که...؟
نه، ديگه مترسم... ميترسم از شنيدنه نه! ميترسم ازينکه قشنگترين احساسمو خرج کسی بکنم که اصلا آخرش نميفهمه چی شد! شايدم بفهمه و به روی خودش نياره، شايدم بفهمه و به روی خودشم بياره! نميدونم، نميدونم چی ميشه! اما ديگه تحمل ندارم، جرات ندارم برم جلو، يه چيزی ، يه احساس ناشناخته ای جلومو ميگيره، حس قشنگی نيست، اما وجود داره، ديگه شدم شبيه يه تيکه چوبی که داره رو آب ميره، مسيرشو نميدونه، منتظر ببينه که آب کجا ميبرتش! ديگه وا دادم...
مسعود فرد منش داره ميخونه:
يکی آمد که حرف عشق و با ما زد،
دل ترسوی ما هم دل به دريا زد،
به يک دريای توفانی دل ما رفته مهمانی،
چه دور ساحلش از دور پيدا نيست،
يه عمری راهه و در فدرت ما نيست،
بايد پارو نزد وا داد،
بايد دل رو به دريا داد،
خودش ميبردت هر جا دلش خواست،
به هر جا برد بدون ساحل همونجاست،
به اميدی که ساحل داره اين دريا،
به اميدی که آروم ميشه تا فردا،
به اميدی که اين دريا فقط شاماهی داره،
به عشقی که نميبينی شباشو بی ستاره،
دل ما رفته مهمانی،
به يک دريای توفانی ،
بايد پارو نزد وا داد،
بايد دل رو به دريا داد،
خودش ميبردت هر جا دلش خواست،
به هر جا برد بدون ساحل همونجاست...




 

باز هم تقابل احساس و عقل! قلبم ميگه اين، عقلم ميگه اون!!! حالا شما ميگين من چيکار کنم؟!؟!
يه جمله هم از چارلی چاپلين: درخشانترين تاجی که مردم بر سر می نهند در آتش کوره ها ساخته شده است...

روزای يکنواخت، روزای خسته کننده، روزای بی انگيزگی، روزای اسير شدن در روزمرگی، روزای بی عشق، روزهای عاشق نشدن ،روزای غمگين نشدن، روزای خوشحال نشدن، روزای خنده های اجباری........... روزای يکنواخت، روزای عاشق نشدن.........!!!

وای بر من گر تو آن گم کرده ام باشی......!
نکنه خودشه، نکن اين همونيه که من گم کردم، وای بر من...

هنوزم ميگم خدايا! کاشکی برگرده دوباره...

محبت، واژه ای که همگان در پی شفاف کردن آنند، اما از روی ندانم کاری، هر روز آنرا کم رنگ تر ميکنند...

هيچوقت فکر کردی که عکس ماه تو يه شب مهتابی رو يه درياچه آروم و صاف چه قدر خوشگله؟؟؟ مخصوصا وقتی ماهيهای کوچولو دسته جمعی از زير عکسش رد ميشند! ميدونی چند تا از اون ماهی های کوچولو وقتی دارن از زير عکس ماه رد ميشند عاشق ميشند؟؟  ميگن به خاطر نور جادوييه مهتابه! ولی من ميدونم! اون نور مهتاب نيست که معجزه ميکنه! اون روشنايی که معجزه می کنه!

امشب ازون شباست! بازم خوابم نميبره، نگرانم، نگران... نگران همه چيز! هرکاری ميکنم بخوابم، نميشه که نميشه، همين الان بعد از دقيقا 1ساعت غلط زدن تو تخت، پاشدم اومدم اينجا! اين صدای بارون روی کولر هم انگار با نگرانيه من همدست شده تا خوابو از چشمام بگيره، حوصله ام سر رفته، صبرم داره تموم ميشه، کی اين دوره می گذره؟........عصار داره داد ميزنه صدايم کن، صدای تو ترانه است، کلامت آيه هايی عاشقانه است....

من ميروم، تا انتهای روياهايم! ميروم تا انتهای دنيای آرزو های دست نيافتنی، نه، من متوقف نمی شوم، هيچ کس و يا هيچ چيزی نمی تواند مرا متوقف کند، من به خاطر رويا هايم هستم، اگر آنها نباشند، مرده ای بيش نيستم....راه سختی مانده، راه نفس گيری در پيش است و من تازه در ابتدای آن هستم، اما با خود عهد ميبندم که حتی با خون خود، به اين گردنه های سخت و وحشتناک باج دهم...من ميروم، من نمی ايستم، بايد بروم، تا ته افسانه هايم.....